Katastrofa rosyjskiego drona pod Osinami na Lubelszczyźnie wywołała więcej emocji, niż można by się spodziewać po samym zdarzeniu. Symbolika naruszenia przestrzeni powietrznej państwa członkowskiego NATO była równie wymowna, jak odgłos eksplozji na polu kukurydzy. Dron przeleciał ponad 100 kilometrów w głąb Polski niezauważony przez radary, co było szczególnie wymowne i potęgowało poczucie bezsilności mieszkańców.

Ekspert Michał Fedorowicz wspominał w wywiadzie, że w takich okolicznościach lęk staje się czynnikiem wyzwalającym emocje. Według niego ludzie spodziewają się zobaczyć helikoptery i żołnierzy w pełnym szyku – scenariusz jak z filmu – jako element natychmiastowej reakcji. Niemniej jednak, pierwsze doniesienia zawierały jedynie zdjęcia spokojnego obszaru. Ta rozbieżność była rozczarowująca, ale też rozbawiła rosyjskie i białoruskie media.

Sarkastyczne uwagi, że Polska wydaje miliardy na broń, ale nie jest w stanie chronić nieba przed maszyną wartą kilkaset dolarów, szybko się pojawiły. Ponieważ podważa ona zasadność wysokich wydatków na obronę i stwarza wrażenie, że granice NATO są otwarte, narracja ta jest szczególnie skuteczna w propagandzie. Takie działania są szczególnie ryzykowne, ponieważ wpływają na postrzeganie społeczeństw Europy Wschodniej i wpływają na dyskusje polityczne między sojusznikami.

W zdecydowanej odpowiedzi Ministerstwo Spraw Zagranicznych wysłało do Moskwy notę ​​protestacyjną, wskazując na naruszenie norm międzynarodowych i suwerenności. Polska zaapelowała o zaprzestanie prowokacji i złożenie wyjaśnień. Prokuratura w Lublinie zbadała szczątki i znalazła nowe, nieoczekiwane wskazówki, pomimo długotrwałego zaprzeczania przez stronę rosyjską winy.

Stwierdzono, że linie energetyczne w miejscu katastrofy zostały uszkodzone, prawdopodobnie w wyniku kontaktu drona z infrastrukturą. Jeszcze większe kontrowersje wywołało odkrycie koreańskich oznaczeń na fragmentach wraku. Doprowadziło to do pytań, czy części samolotu zostały zaimportowane, co jest powszechną praktyką w wojnach hybrydowych, kiedy tanie części są ponownie wykorzystywane do celów wojskowych z rynków azjatyckich.

Wojsko uważa, że ​​był to wabik, mający naśladować zagrożenie, a nie niszczyć cele. Te samoniszczące się drony służą do oszukiwania systemów obrony powietrznej i zmuszania przeciwnika do podjęcia kosztownych działań. Ze względu na swoją asymetrię są szczególnie atrakcyjne w wojnie psychologicznej, ponieważ są bardzo przystępne cenowo dla atakującego, ale bardzo problematyczne dla broniącego się.

Wielu analityków, którzy badali ten epizod, dostrzega porównania do operacji na Bliskim Wschodzie, gdzie podobne urządzenia były używane do testowania obrony wroga i demoralizacji ludności cywilnej. Obecnie tego rodzaju taktyka wpisuje się w szersze ramy wojny hybrydowej, gdzie celem jest nie tylko osiągnięcie zwycięstwa militarnego, ale także destabilizacja systemu informacyjnego i podważenie zaufania publicznego do agencji rządowych.

Jednak sama perspektywa zagrożenia nie wystarczy, aby zrozumieć sytuację. Udowodniło to wartość komunikacji kryzysowej i spójność przekazu rządu dla społeczeństwa. Żarty i dezinformacja rozprzestrzeniały się szybciej niż rzetelne informacje, ponieważ nie było natychmiastowych obrazów działań wojskowych. Oznacza to, że praktyki muszą zostać zmodyfikowane, aby spełnić oczekiwania społeczne dotyczące zarówno bezpieczeństwa militarnego, jak i wizerunku.