Od długoterminowej neutralności do negocjacji dotyczących zniesienia ograniczeń w zakresie broni jądrowej Finlandia jest dowodem na to, że państwa poważnie myślące o bezpieczeństwie coraz częściej rozważają odstraszanie nuklearne.
Przedstawiony przez centroprawicowy rząd Petteriego Orpo projekt nowelizacji ustawy o energetyce jądrowej zakłada, że Finlandia będzie mogła posiadać, transportować lub posiadać broń jądrową, jeśli wymaga tego obrona kraju lub NATO. Obecny, praktycznie bezwzględny zakaz posiadania broni atomowej w kraju został wprowadzony w 1987 roku.
Wówczas prezydent Mauno Koivisto opierał swoją politykę zagraniczną i bezpieczeństwo na braku zaangażowania militarnego, koncepcji kraju wolnego od broni atomowej oraz wsparciu rozbrojenia i zapobieganiu rozprzestrzenianiu broni jądrowej.
Obecnie władze w Helsinkach pokazują, że kwestia odstraszania jest częścią realnego myślenia o bezpieczeństwie państwa, a nie tematu tabu lub megalomanii. Oczywiście jest to kontrowersyjne. Antti Häkkänen, szef resortu obrony Finlandii, stwierdził, że zmiana nie będzie „dramatyczna”.
Jego celem jest usunięcie przeszkód prawnych, które utrudniają Finlandii realizację swojej obrony w ramach sojuszu wojskowego, a także pełne wykorzystanie odstraszania i obrony zbiorowej NATO. Szef fińskiego MON powiedział: „Poprawka jest konieczna, aby umożliwić obronę wojskową Finlandii jako członka sojuszu oraz w pełni wykorzystać odstraszanie i wspólną obronę NATO”.
Wiele mediów traktowało temat bardziej ostrożnie. „Helsingin Sanomat”, najważniejszy fiński dziennik, pisze: „Rosja nie będzie tolerować broni jądrowej w swoim sąsiedztwie”. Jednocześnie uspokaja i przypomina – na przykład poprzez niedawne słowa prezydenta Stubba – że Finlandia „nie jest i nie będzie państwem posiadającym broń atomową w przyszłości”, mimo że jest członkiem polityki nuklearnej NATO.
Häkkänen powiedział to samo. – Finlandia nie posiada broni jądrowej na swoim terytorium ani NATO nie planuje takich działań – stwierdził. Niemniej jednak nie wyklucza to stworzenia odpowiedniej infrastruktury, aby zwiększyć zdolność operacyjną Sojuszu w Europie Północnej.
